Leksykon

Technologia prefabrykowana

W Polsce technologia prefabrykowana stosowana jest obecnie głównie w budownictwie obiektów o dużych kubaturach takich jak hale przemysłowe, magazyny, obiekty handlowe, parkingi. W budownictwie mieszkaniowym, głównie z uwagi na złą opinię dawnych systemowych rozwiązań budownictwa wielkopłytowego, technologia ta jest stosowana sporadycznie.

Konstrukcja obiektów w technologii prefabrykowanej wykonywana jest z prefabrykatów dostarczanych na budowę z zakładów produkcyjnych. Montaż tych elementów odbywa się wg zasad ściśle określonych w projekcie co zapewnia połączenie ich w system konstrukcyjny. Możliwości technologiczne zakładów produkujących prefabrykaty są coraz większe, niektóre z nich oferują wykonawstwo elementów zaprojektowanych zgodnie z projektem odbiorcy co znacznie redukuje ograniczenia w stosowaniu nietypowych rozwiązań architektonicznych, tak ważnych w budownictwie mieszkaniowym.

 

Technologię prefabrykowaną wykonywania obiektów budowlanych można podzielić na powiązane ze sobą etapy takie jak:

  • produkcja prefabrykatów typowych wraz z wprowadzeniem ich na rynek zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz produkcja prefabrykatów do jednostkowego zastosowania według indywidualnej dokumentacji technicznej;
  • projektowanie konstrukcji we wszystkich aspektach wymagań stawianych konstrukcjom budowlanym, wraz z projektem montażu prefabrykatów;
  • transport prefabrykatów na budowę i wykonanie konstrukcji zgodnie z projektem, z zastosowaniem prefabrykatów przewidzianych w projekcie, wprowadzonych na rynek i mających założone w projekcie parametry zadeklarowane przez producentów a także prefabrykatów do indywidualnego zastosowania.

 

Technologia prefabrykowana łączona jest skutecznie z innymi technologiami: monolityczną i tradycyjną (murową).

 

We wszystkich etapach wykonywania konstrukcji w technologii prefabrykowanej powinny być stosowane właściwe przepisy i normy regulujące działania, narzucające poziom wymagań oraz regulujące zasady kontroli ich spełnienia.