Leksykon

Powierzchnia użytkowa budynku

Powierzchnia użytkowa budynku to powierzchnia, która służy do zaspokajania potrzeb bezpośrednio związanych z przeznaczeniem budynku lub jego części (np. kuchnia i sypialnia w budynku mieszkalnym). Powierzchnię użytkową należy podzielić na powierzchnię użytkową podstawową i pomocniczą w zależności od tego, czy przeznaczenie danej części powierzchni budynku jest zgodne z jego podstawowym przeznaczeniem, czy też z funkcją uzupełniającą to przeznaczenie.

Zgodnie z normą PN-ISO 9836:2015-12 powierzchnię użytkową określa się dla każdej kondygnacji oddzielnie oraz w przypadkach gdy jest to potrzebne, dzieli się na powierzchnie kondygnacji (patrz: Ogólne zasady obliczeń powierzchni- powierzchnie kondygnacji budynku)

Powierzchnię użytkową klasyfikuje się zgodnie z przeznaczeniem i celem budynku, dla których są one wykonywane. Powierzchnia użytkowa kondygnacji jest częścią powierzchni kondygnacji netto.
 

Powierzchnia użytkowa budynku podstawowa

 

Powierzchnia użytkowa podstawowa jest to część powierzchni użytkowej obejmującej pomieszczenia do zaspokajania podstawowych potrzeb, odpowiadających ich przeznaczeniu i funkcji budynku, np.:

  • w budynkach przemysłowych - powierzchnie przeznaczone do produkcji;
  • w budynkach ochrony zdrowia - gabinety lekarskie, sale chorych, sale operacyjne;
  • w budynkach mieszkalnych - pokoje dzienne, sypialnie, kuchnie, łazienki.

Szczegółowy wykaz podstawowego przeznaczenia pomieszczeń w różnego rodzaju budynkach zawiera norma PN-ISO 6241:1994

 

Powierzchnia użytkowa budynku pomocnicza

 

Powierzchnia pomocnicza jest częścią powierzchni użytkowej przeznaczona do spełniania funkcji służebnych np. w budynku przemysłowym pokoje administracji.

 

Powierzchnia użytkowa podstawowa i pomocnicza

Rysunek. Schemat podziału powierzchni użytkowej wg PN-ISO 9836:2015-10

 

Powierzchnia użytkowa pomieszczeń


W rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - § 11 pkt. 2 b wprowadzono ujednoliconą zasadę obliczania powierzchni użytkowej pomieszczeń lub części pomieszczeń w zależności od ich wysokości. Powierzchnie o wysokości nie mniejszej niż 2,20 m zalicza się w 100% do powierzchni użytkowej; jeśli wysokość jest równa lub większa od 1,40 m i mniejsza niż 2,20 m powierzchnię użytkową redukuje się do 50% natomiast przy wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się ją całkowicie.

 

Definicję powierzchni użytkowej zawierają ustawy:

 

Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - art. 2 pkt 7
 

Do powierzchni użytkowej lokalu zalicza się powierzchnię pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, łazienek, przedpokoi, holi, alków, korytarzy, spiżarni oraz innych pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych, które służą lokatorom, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania.

Do powierzchni użytkowej lokalu nie zalicza się powierzchni: loggi, balkonów, tarasów, antresoli, szaf, schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkarni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.

 

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych – art. 1a pkt 5
 

Za powierzchnię użytkową budynku lub jego części uważa się powierzchnię mierzoną na każdej kondygnacji, po wewnętrznej długości ścian, z wyjątkiem szybów dźwigowych oraz powierzchni klatek schodowych. Zgodnie z ustawą kondygnacja to również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

 

Ustawia o podatku od spadków i darowizn – art. 16 pkt 4
 

Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń, na wszystkich kondygnacjach. Do powierzchni użytkowej nie zalicza się powierzchni piwnic, klatek schodowych oraz dźwigów.

 

We wszystkich trzech ustawach powierzchnię użytkową oblicza się tak jak zapisano w Rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W przypadku Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do powierzchni użytkowej należy zaliczyć powierzchnię piwnicy, w innych ustawach powierzchni piwnic nie bierze się pod uwagę.

 

Podczas wykonywania obliczeń powierzchni użytkowej, budynku, kondygnacji lub np. powierzchni konkretnego mieszkania należy pamiętać, iż wymagania wynikające z norm i przepisów są bardzo ogólne, a w praktyce występują w budynkach różne rozwiązania konstrukcyjno – materiałowe, które mogą mieć wpływ na ostateczną wielkość powierzchni użytkowej.

 


  • ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - art. 2 pkt 7
  • ustawa o podatkach i opłatach lokalnych - art. 1a pkt 5
  • ustawa o podatku od spadków i darowizn - art. 16 pkt 4
  • rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - § 11.2b

 

Normy i przepisy budowlane