Leksykon

Powierzchnia nieużyteczna budynku

Zgodnie z normą PN-ISO 9836:2015-12 powierzchnia nieużyteczna jest to część powierzchni budynku, która ze względu na swe właściwości (np. brak oświetlenia światłem dziennym) lub elementy budynku (np. słup, krzywizna ściany, przebieg drogi ewakuacyjnej wymagany przepisami, a zbędny i nie potrzebny dla normalnej komunikacji) nie nadaje się do:

  • wykonywania na niej niektórych czynności;
  • jej umeblowania;
  • jej wyposażenia;
  • poruszania się po niej.
     

Jest to powierzchnia której nie można użytkować zgodnie z przeznaczeniem budynku, nie spełnia funkcji podstawowych i uzupełniających.

Powierzchnia budynku może być nieużyteczna ze względów funkcjonalnych lub/oraz konstrukcyjnych.

 

Powierzchnia nieużyteczna ze względów funkcjonalnych jest to część powierzchni budynku, nie zajęta fizycznie przez jego elementy, która nie jest jednak w pełni użyteczna w związku z brakiem możliwości wykonywania na niej niektórych czynności, jej umeblowania, jej wyposażenia lub/oraz poruszania się po niej.

 

Powierzchnia nieużyteczna ze względów konstrukcyjnych jest to część powierzchni budynku, na której nie można wykonywać niektórych czynności, jej umeblować, jej wyposażyć lub/oraz poruszać się po niej, ponieważ jest obszarem fizycznie zajętym przez elementy budynku.

 


 

Normy i przepisy budowlane