Ogólne zasady obliczeń powierzchni

Norma PN-ISO 9836:1997 Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wprowadza szereg zasad ogólnych systematyzujących wymiarowanie i obliczanie powierzchni w budynkach:

  • pomiar powierzchni wykonuje się na poziomie podłogi kondygnacji, w świetle wykończonych przegród budowlanych wewnętrznych lub zewnętrznych (czyli razem z tynkami i okładzinami);
  • pole powierzchni podaje się w m2 z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku czyli do 0,01 m2;
  • pola powierzchni poziomych i pionowych określa się zgodnie z wymiarami rzeczywistymi. Płaszczyzny nachylone wymiaruje się na ich rzutach na płaszczyznę poziomą (do obliczeń strat ciepła zawsze należy jednak przyjmować rzeczywiste pola powierzchni);
  • powierzchnie zewnętrzne niezamknięte ze wszystkich stron np. balkony, tarasy dolicza się do powierzchni mieszkania wykazując oddzielnie powierzchnie: nie przekryte np. balkony, i przekryte np. loggie;
  • powierzchnię dla pomieszczeń o różnej wysokości w obrębie jednej kondygnacji należy obliczać oddzielnie, biorąc za podstawę wielkość.

 

 

Powierzchnie kondygnacji budynku

 

Rozróżnia się następujące powierzchnie kondygnacji budynku (rysunek 1):

 

  1. ograniczone elementami budowlanymi (np. balustradami, osłonami zabezpieczającymi, poręczami) lecz nie przekryte stropami np. balkony, tarasy,
  2. nie zamknięte ze wszystkich stron do ich pełnej wysokości i przekryte stropami np. loggie,
  3. zamknięte i przekryte ze wszystkich stron ścianami na pełną wysokość kondygnacji np. pokoje.

 

​Powierzchnię kondygnacji budynku która jest w pełni przekryta, częściowo zamknięta lub nie jest zamknięta oraz nie posiada elementów zamykających należy obliczać z rzutu poziomego przekrycia.

 

Rysunek 1. Rodzaje powierzchni kondygnacji budynków (opis w tekście).

 


 

locja.pl 28 maja 2018
Normy i przepisy budowlane:
Logowanie
Normy i przepisy budowlane
Nasi autorzy